Georges‑Louis Bouchez, nieuwe sterke man binnen de Pro League, in de kranten van Sudinfo
Nieuw bestuurder bij de Pro League en voorzitter van Francs Borains: Georges‑Louis Bouchez stapt binnen met een duidelijke missie. Hij wil « de governance herbekijken » van het Belgische voetbal en er « een echte gezamenlijke visie » in pompen. In een wereld die geregeld davert op zijn grondvesten door polemieken, rechtszaken en wankele clubfinanciën, ziet hij zichzelf als de man die het profvoetbal mee moet helpen « heruitvinden ».
Voor Bouchez « organiseert de Pro League het hele Belgische profvoetbal », en dat gaat veel verder dan de tv‑rechten. Competitieformats, sponsoring, zichtbaarheid, de Beker van België, relaties met de zenders: « alles wat de gemeenschappelijke belangen aanbelangt » passeert via de raad van bestuur. Daar « worden de echte beslissingen genomen », lang voor ze formeel worden afgestempeld door de Algemene Vergadering.
Governance en dialoogcultuur
De liberale politicus wil afrekenen met wat hij ziet als institutioneel geknutsel. Hij herinnert eraan dat hij « een van de belangrijkste tegenstanders » was van het systeem dat U23‑ploegen beschermde tegen degradatie naar het amateurvoetbal, een regel die hij « totaal onsportief » noemt en die zijn kandidatuur voor de raad van bestuur mee in gang zette. Zijn eerste reflex: terug naar het overleg. « Bij elk belangrijk dossier wil ik de clubs rond de tafel. Ik wil niet meer dat ze beslissingen ontdekken die al haast volledig in de steigers staan wanneer ze op de Algemene Vergadering toekomen », zegt hij. Hij wil « breken met de logica die grote en kleine clubs kunstmatig tegenover elkaar zet ».
Competitie, supporters en geweld
Aan het competitieformat wil Bouchez blijven sleutelen. Dat het hoofdstuk ‘creatieve formules’ definitief voorbij zou zijn, gelooft hij geen seconde. « Ik ben ervan overtuigd dat we vrij snel zullen terugkeren naar een creatiever format, geïnspireerd door de Champions League, nieuwe play‑offs of een andere formule. »
Over de ultras in de stadions is hij opvallend duidelijk. « Persoonlijk hou ik van ultragroepen. Ze maken deel uit van de identiteit van de clubs. Ze zorgen voor sfeer en beleving. » Maar hij trekt een harde grens: « Geweld. Daarover valt niet te discussiëren. » Stadions moeten « plaatsen van familiaal feest » blijven. Relschoppers ziet hij langdurig uit de stadions verdwijnen, en in de zwaarste gevallen zelfs met een meldplicht op het commissariaat of geolokalisatie tijdens de wedstrijden.
Economie, fusies en tv‑rechten
Financieel is zijn basisprincipe simpel: « Niet meer uitgeven dan wat je verdient. » Tegelijk wil hij « een motor zijn in de reflectie over het verhogen van de inkomsten ». Lukt dat niet, dan sluit hij een debat over een « budgetcap of salary cap » en Belgische regels voor financiële fair‑play niet uit, nu amper vier van de 30 profclubs hun boekjaar in het groen afsluiten.
Die rationele economische analyse leidt ook tot een gevoelige bedenking over zijn eigen regio. Een mogelijke fusie tussen Royal Francs Borains en RAEC Mons sluit hij niet uit. « Onze regio is niet rijk genoeg om twee clubs op het hoogste niveau te laten overleven. Ofwel wordt de fusie vrijwillig onderhandeld en bouwen we iets groots op, ofwel zal ze zich op termijn op een meer dwingende manier opdringen. »
De tv‑rechten ziet Bouchez als een van de belangrijkste hefbomen. De deal met DAZN, goed voor 75 miljoen euro per jaar, is voor hem « een aanvaardbaar compromis » dat het Franse rampscenario vermijdt. Maar daarmee is de kous niet af. Snel « opnieuw waarde creëren » en mikken op « 90 of 100 miljoen » is het doel. De weg daarheen loopt volgens hem via meer blik achter de schermen (camera’s in de kleedkamers, gevolgde trainingen), artificiële intelligentie of een extra beleving via VR‑brillen « vanaf de trainersbank ».
In de Challenger Pro League verdedigt hij het systeem met de mini-VAR, waarmee een team twee spelfases kan laten beoordelen.
Van Parc des Princes naar Francs Borains
Zijn supportershart steekt Bouchez niet onder stoelen of banken. « Ik ben supporter van PSG sinds ik vijf of zes jaar was », vertelt hij. Outsiders spreken hem aan, of het nu Paris in de jaren 90 is of Genk in België. « Ik heb altijd de voorkeur gegeven aan clubs die moeten knokken om te bestaan », zegt hij, in de hoop om ooit, met Francs Borains, « op hun schaal evenveel emoties te beleven » als die welke het Parc des Princes hem al schonk.