Het politiek-mediadebat over Ceuta en illegale migratie heeft opnieuw aangetoond hoe ver sommigen van de realiteit staan, en hoe het debat wordt vergiftigd door de beschuldigingen vanuit linkse hoek.
Hoe kunnen sommigen tegelijk de situatie rond de stations Brussel-Noord en Brussel-Zuid aanklagen, en op hetzelfde moment het beleid van de Spaanse premier Pedro Sánchez toejuichen? Met de regularisatie van honderdduizenden mensen creëert hij immers een aanzuigeffect voor illegale migratie.
Tijdens de snelle gerichte politieacties is 80 tot 90 procent van de gearresteerde personen in Brussel vandaag illegaal in het land.
De burgemeesters die hier het meest mee geconfronteerd worden, vaak van linkse signatuur, klagen allemaal over mensen die rondzwerven en die systematisch weigeren gevolg te geven aan een bevel om het grondgebied te verlaten.
Meer dan 150.000 mensen verblijven illegaal in ons land.
Sommigen beroepen zich op humanisme bij het zien van de beelden uit Ceuta.
Maar waar blijft dat humanisme wanneer mensen hier zonder enig vooruitzicht aan hun lot worden overgelaten?
Wat betekent humanisme nog als de regels voor toegang tot ons grondgebied gewoon niet worden nageleefd?
En in naam van welk humanisme bestempelen tegenstanders iedereen die onze grenzen beschermt — en dus de wet handhaaft — als extreemrechts of zelfs fascistisch?
Echt humanisme betekent dat we het terugkeerbeleid voor mensen zonder wettig verblijf versnellen. Daarom zal de MR bij de start van het parlementaire jaar voorstellen indienen om deze procedures te versterken.
Echt humanisme betekent ook dat we mensen die niet aan de toegangsvoorwaarden voldoen, niet toelaten.
Tegelijk staat ons humanisme voor een waardige opvang van vluchtelingen, met opleiding, begeleiding naar werk en een traject richting zelfstandigheid.
Rechtvaardig humanisme betekent kiezen voor een gericht migratiebeleid, waarbij aankomst en integratie in goede omstandigheden verlopen en ook onze samenleving er baat bij heeft.
Legale en gerichte migratie is een kans. Illegale migratie is een probleem dat we moeten aanpakken.
Het echte leven van zowel migranten als onze bevolking vraagt om een vorm van humanisme die verder gaat dan de theoretische slogans van sommigen op sociale media.